In de weken voor ik naar Beiroet vertrek, wordt mij regelmatig gevraagd of het daar wel veilig is. Ook om mezelf gerust te stellen zeg ik steevast dat het er – ‘doe niet zo gek’ – net zo veilig is als in Mexico. Dat weet ik eigenlijk helemaal niet zeker, maar het reisadvies is een overtuigende kleur geel. Ik heb voor hetere vuren gestaan. En dan, drie dagen voor vertrek, gaat het wereldnieuws opeens over Libanon, en over Beiroet in het bijzonder: er is een revolutie uitgebroken. De bevolking gaat massaal de straat op blokkeert de wegen naar de stad en demonstreert zo tegen een omstreden belasting op WhatsApp. Het reisadvies voor sommige delen van de stad kleurt rood. Ik overtuig mezelf ervan dat ik geen watje ben en besluit dat sterven in de Libanese revolutie best een poëtisch idee is.

We landen rond tien uur ’s avonds op Rafik Hariri Airport, dus het is al aardig donker. De taxichauffeur zegt dat de rit iets langer duurt dan normaal, omdat er maar één toegangsweg naar de stad open gelaten. Langs de snelweg staan blokkerige flats die gehavend zijn door de burgeroorlog (1975-1990). Ik voel me even een personage in Homeland en begin net zo neurotisch om me heen te kijken en op mijn knie te tikken als hoofdpersoon Carrie Mathison. 

In Beiroet doen ze niet aan huisnummers (zie de tips hieronder), dus vragen we of hij ons af wil zetten bij de Subway in Armenia Street. Dat zou tegenover de AirBnB moeten zijn. In de Armenia Street is het druk en gezellig. De terrasjes zitten vol borrelende mensen en de meeste restaurants zijn nog open. Ik schaam me dat ik een kwartier eerder nog dacht in Homeland-aflevering te zijn aangekomen.

Maar wat is er nou aan de hand in Libanon? De dag daarna ontmoet ik Nader op het terras van een bar die de ontevredenheid graag uitlegt. Ik vraag of het nou echt te maken had met een belasting van 30 cent per dag op WhatsApp-gebruik. Hij zegt dat dat klopt, maar dat het een diepgeworteld probleem symboliseert. ‘Het is heel oneerlijk verdeeld hier in Libanon. De rijken worden alleen maar rijker terwijl anderen amper hun hoofd boven water houden. WhatsApp wordt veel gebruikt door immigranten (Libanon telt alleen al 1,5 miljoen Syrische vluchtelingen op een bevolking van circa 6 miljoen, red.) om in contact te blijven met hun familie, want dat is gratis. Die belasting raakt dus juist mensen met een zwakke financiële situatie.’ Zelf merkt hij het ook. Hij werkt fulltime in de horeca en draait als DJ op grote feesten in en buiten de stad.Toch verdient hij maar net genoeg om zijn huur en vaste lasten te betalen. 

Na een lange wandeling door het oude centrum van de stad, Hamra, ga ik even wat drinken bij een van de beroemde beachclubs. Dit is niet eens de meest luxueuze, maar toch heeft de club meerdere zwembaden, grote loungebanken en een uitgebreide bar. Het is dan ook niet gek dat de lokale en internationale elite hier graag neerstrijkt. Het doet me denken aan een artikel op Al Jazeera dat ik net gelezen heb. De stranden van Beiroet zijn zo goed als allemaal geprivatiseerd en het kost een flinke duit om er te mogen zitten. Met de protesten wil de bevolking de paar publieke plekken die nog over zijn voor algemeen gebruik behouden.

Beiroet is een van de energiekste steden die ik ooit bezocht heb. Mijn AirBnB ligt in Mar Mikhael, een wijk die sinds 2010 flink gegentrificeerd is. Overal lonken lokaal en internationaal georiënteerde restaurants en happy hours. Buren vertellen dat de wijk nu een extra uitgelaten indruk maakt, omdat de demonstranten hier aan het eind van de dag komen eten en drinken. Vanuit auto’s klinkt harde muziek en uit het zonnedak steken jonge mensen met wapperende vlaggen . De muziek en het gejuich gaat nog tot laat door. Het voelt een beetje wrang om me in de menigtes te mengen, want dit is tenslotte niet mijn revolutie. Niettemin zegt elke Libanees die ik spreek dat iedereen welkom is. Als ik in een taxi zit, wordt er op mijn raam geklopt en uitnodigend gezwaaid. Zowel blijven zitten als uitstappen voelt ongepast.

Veel winkels en musea zijn dicht, want het personeel kan de stad niet in of is aan het demonstreren. Ook raden veel mensen me aan om naar de Jeita-grotten of de Baatara-waterval te gaan, om zich daarna te realiseren dat ik daar eigenlijk niet kan komen omdat de wegen geblokkeerd zijn. Des te meer reden om ontspannen en zonder checklist door de stad te lopen. Een uur op een klif zitten om naar de majestueuze Raouche rotsen te kijken, zorgt nu niet meer voor fear of missing out. Bij speak-easy Ferdinand neem je nog een bijzondere, maar net iets te dure cocktail, want dat geld hoeft nu niet aan excursies uitgegeven te worden. 

Ik ben me er volkomen van bewust dat ik gedeeltelijk bijdraag aan wat de lokale elite zo onpopulair maakt – gentrificatie, privéstranden – maar toeristen worden overal met open armen ontvangen. Iedereen die ik ontmoet is kritisch over de stad, het land en het bestuur, maar ook ontzettend trots. Vooral ook op de bevolking. Nader vertelt dat eerdere conflicten altijd tussen moslims en christenen plaatsvonden; het is tof, zegt hij, dat iedereen nu samen een betere toekomst eist. Een enkeling verontschuldigt zich voor de huidige situatie en had gehoopt dat ik de normale gang van zaken had meegemaakt. Ik kan alleen maar denken dat het juist erg bijzonder is om dit kantelpunt in de Libanese geschiedenis van dichtbij mee te maken. Ik kan niet wachten om snel weer terug te gaan om te kijken hoe het allemaal uitpakt.

Disclaimer: Ik ben geen politicoloog en zeker geen expert in de Libanese geschiedenis en samenleving. Dit stuk beschrijft mijn persoonlijke indrukken van Beiroet en de gesprekken die ik daar had, en is niet bedoeld als analyse van de huidige revolutie.


Zien, doen, eten en drinken in Beiroet

T-Marbouta

Het is even zoeken, maar als je in de binnentuin zit wil je daarna niet meer weg. Laat je tafel vol zetten met verschillende mezzes en vergeet vooral de halloumi en gegrilde aubergines niet. 

Rechts achterin op de begane grond van het Hamra-plein

Aaliya’s books

Combinatie van café en boekenwinkel met Engelstalige en tweedehands boeken. Hier komen de studenten tussen de colleges door koffie drinken, dus ook een goede plek om op de hoogte te blijven van wat er in de stad gebeurt.

The Alleyway, Gouraud Street

Plan BEY

Hippe winkel met kunst van lokale kunstenaars en ambachtslieden. Boven is een prachtig appartement als showroom en daar zou ik zo intrekken. Het ontbijt daar is trouwens heerlijk.

Armenia Street, Geara-gebouw

The National Museum of Beirut

Een van de weinige musea dat open was tijdens mijn reis, maar zelfs zonder vergelijkingsmateriaal fantastisch. Een paar van de oudste archeologische opgravingen zijn gevonden in Libanon en hier te zien. De mozaïeken zijn overweldigend.

Op de hoek van Museum Street, Damascus Street en Abdallah El Yafi Avenue.