Een jongensdroom, dat was het, om in Italië te wonen en stukken te schrijven voor de krant. Het is gelukt: Jarl van der Ploeg is correspondent voor de Volkskrant en rijdt dagelijks op zijn scooter door Rome, in de beste gevallen met zijn vriendin achterop. Hij weet waar je het lekkerste ijs eet en voor welke tiramisu je een omweg naar de andere kant van de stad moet maken. De gaten in de weg probeert hij dan zo goed als het gaat te vermijden, net als de stapels vuilnis en de regelmatig ontploffende bussen – la dolce vita gaat niet alleen over rozen.

 

Acht jaar was hij toen hij voor het eerst in Italië kwam en door het land gegrepen werd. Nu heeft hij een perfect zomerboek geschreven voor wie Italië beter wil begrijpen, of zich even inwoner van Italië wil wanen: Wegens vakantie gesloten. Italië in augustus. Want wie Italië wil doorgronden, zo stelt Van der Ploeg, moet Italië in augustus begrijpen. Die moet weten waarom Rome één maand per jaar uitgestorven is, waarom de juiste ligging op het strand cruciaal is en waarom het van levensbelang is om niet na het eten de zee in te gaan. Na het lezen van het boek lijkt dat allemaal inderdaad veel logischer. 

Soepeltjes koppelt Van der Ploeg persoonlijke observaties en anekdotes aan geschiedenis en actualiteit. Hij schrijft over wielrennen en voetbal, over politiek en maffia, over eten en badplaatsen. Het ene onderwerp vindt hij daarbij niet gewichtiger dan het andere: net als de Italianen zelf ziet Van der Ploeg dat het allemaal belangrijke aspecten van het leven zijn. Het zorgt bovendien voor wat noodzakelijk evenwicht. Te veel paradijselijke beschrijvingen zou de lezer subiet het vliegtuig doen instappen om ook in la bella Italia te gaan wonen. Te veel tot wanhoop drijvende wantoestanden zouden diezelfde lezer juist doen besluiten er nooit meer een voet te willen zetten. Italië heeft het nu eenmaal allebei. 

Voor mensen die regelmatig Van der Ploegs bijdragen in de Volkskrant lezen komen sommige fragmenten bekend voor. Het gesprek tussen Van der Ploeg en zijn vriendin bijvoorbeeld, over de stijgende Romeinse temperaturen en de lange broek die alle mannen blijven dragen. Maar het hergebruiken van al eerder beschreven situaties is niet storend, want het vindt zijn plaats in langere hoofdstukken en zo in een nieuw, groter geheel. 

Van der Ploeg denkt regelmatig dat hij in het verkeerde land is geboren. Gelukkig maar voor ons, de Nederlandse lezer, want als geboren Italiaan had hij zich nooit zo kunnen verwonderen. Want wij kunnen nu, op een Italiaans strandbed of op een Nederlandse bank, met hem mee reizen, genieten en vervloeken. 

 

Coverfoto door La So op Unsplash