Aan de Stille Oceaan in het zuiden van Mexico ligt een dorpje waar in de jaren zestig en zeventig een kolonie hippies is neergestreken. Zipolite ligt tussen de rotsen die de jungle van de staat Oaxaca scheiden van het strand. Op dit woeste gesteente staan sobere hutjes die er al eeuwen lijken te zijn. Bezoekers nemen hun intrek, wetende dat ze weinig tijd binnen zullen doorbrengen. Voor het strand, de zee en het nut van het nutteloze hoeven ze immers alleen de trap af te dalen.

Zipolite staat bekend als het laatste naaktstrand van Mexico. Misschien is dat een simplistische verklaring voor het vrije gevoel dat zich over je meester maakt zodra je een stap op het strand zet. Je zou de reactie van zowel de natuur als de bewoners op jouw aanwezigheid positieve desinteresse kunnen noemen. Het strand is in eerste instantie erg breed, maar dat is geen belofte voor de toekomst. De strook zand is constant in beweging en een half uur later is er geen plek meer voor je handdoek. Sommige rotsen in de branding zie je maar vijf minuten per dag en met wat geluk maakt het water een stuk strand voor je vrij waar niemand je kan zien. Al maakt het toch niemand uit wat je met je tijd doet.

Deze lome omgeving maakt het onmogelijk niet toe te geven aan overpeinzingen. Het valt opeens op hoe weinig logica de golven hebben. Of je de zee ziet of niet, ze blijft het volhouden om water met grof geweld op het strand te smijten. Zelfs ’s nachts, als de enige toeschouwers slaapdronken in hun klamboe liggen. Je zou haar willen aansporen niet zo op te scheppen. Een dag later ben je weer trots op de zee als ze een perfecte golf maakt; links en rechts vallen de punten netjes om en komen in het midden bij elkaar om samen naar het strand te rollen. Je bedenkt je dat ze dit al miljoenen jaren doet en niet aan het oefenen is. Bovendien heeft ze de trots van haar publiek niet nodig. Toch zit ze soms zichzelf in de weg. Als een agressieve golf spierwit schuim maakt dat bruist als een glas cola, verpest ze dit moment door er meteen ander water overheen te laten stromen. .

De zee bij Zipolite
De zee bij Zipolite, Oaxaca, Mexico,

Het piepkleine centrum van het dorp bestaat uit cafés en restaurants met een achtertuin op het strand. Er is geen tapijt op de woonboulevard te vinden dat zo zacht en warm is als het zand onder je voeten. Terwijl de zoveelste margarita zwetend van de condens op je tafel staat, begint de zon haar dagelijkse afscheidsshow.

Mary, een Amerikaanse vrouw die al decennia in Zipolite woont, vliegt uit een taxi om op het terras van Gourmet Latino te gaan zitten. Tegen de taxichauffeur zegt ze dat hij vijf minuten moet wachten. Zodra ze de eerste teug van haar rode wijn genomen heeft legt ze uit dat ze Amerikaanse gasten heeft die ze even niet meer aankan. Ze klagen over het paadje door de jungle om naar het strand te gaan. “Give me a fucking break”, zegt ze “Je zit op op het mooiste stukje aarde, tequila en wiet liggen voor het oprapen en toch vind je iets om te klagen?”

Cafés Zipolite
Cafés langs het strand bij Zipolite, Oaxaca, Mexico.

Om redenen die ze zelf niet meer kent heeft dorpsgenoot Consuela van restaurant Pasado Mexico een tijdje in Alaska gewoond. Ze kwam gillend terug. “De mensen daar zijn zo paniekerig. Als je lekker wil eten maakt het toch niet uit als dat een half uurtje te laat is?” Een stel op het terras vraagt haar, op on-Mexicaans bezorgde toon, of ze morgen om vier uur ‘s ochtends opgehaald kunnen worden door een taxi om hun vroege vlucht te halen. Nadat Consuela bekomen is van de schok dat mensen zo vroeg kunnen opstaan, legt ze uit dat hier altijd goed komt. Het ergste wat er kan gebeuren is dat je net iets later bent of het net een paar peso’s duurder is, maar het wordt altijd gedaan. “En anders wacht het vliegtuig wel even hoor!” In plaats van gepieker over vluchten en taxi’s, raadt ze aan de rots links van het restaurant te beklimmen.

Friedrich Wanderer Nebelmeer
Caspar David Friedrich (1744 – 1840), Der Wanderer über dem Nebelmeer (1818).

Die tocht staat haaks op waar Zipolite voor staat. De zon brandt in je nek en de steile trap vergt nogal wat conditie. Toch zorgt het ritme van de treden voor een meditatieve tred die alleen onderbroken wordt door de leguanen die je vanuit een rotsspleet chagrijnig aankijken. Boven aangekomen blijkt het niet om de top te gaan en dat je meteen naar beneden moet. Daar is de zee rustiger en daarom komt de plaatselijke bevolking hier zwemmen. In de strandhut tegen de rots zitten zoveel mensen dat het daar benauwder dan buiten moet zijn. Toch lachen ze allemaal vriendelijk en wijzen ze naar links. Daar is om de hoek de laatste bereikbare rotspartij. Als een ware Wanderer über dem Nebelmeer ben je nu echt bij het eind van de wereld gekomen.

Dit eindpunt voelt te definitief en staat in schril contrast met de verplichte onverplichtheid van het dorp. Om van deze reality check bij te komen, is er gelukkig een dorpsbewoner die een koude Corona overheeft. Terug naar het lamlendige strand van Zipolite.


Tips

(adressen hebben geen toegevoegde waarde, je kunt moeilijk de weg kwijt raken in Zipolite):

A nice place on the beach

Goede Mexicaanse lunch en goedkope margarita’s  (maar wel heel lekkere).

Posado Mexico

Ontbijt, lunch, borrel en diner. Super aardig en heel lekker. Vooral het kaasplankje. Mix tussen Mexicaans en internationaal.

 

 

 

 

El alquimista

Vrij luxe maar heel lekker. Staat bekend om de lekkere vis en het mooie interieur.

Lo Cosmico

Heel basic maar authentieker wordt het niet. De hutten kijken uit over zee en zijn helemaal open te zetten voor het echte Blue Lagoon effect.

Gourmet Latino

Geen bijzonder interieur maar heerlijke broodjes voor als je de mais zat bent

 

 

[vc_zigzag color=”custom” custom_color=”#fde500″ css=”.vc_custom_1521714973279{margin-top: 30px !important;margin-bottom: 30px !important;}”]