Wat als de persoonlijke kant van Airbnb te persoonlijk wordt? Anders dan in een hotel of ‘normaal’ huurappartement kom je via Airbnb – zeker de betaalbare plekken – bij iemand in huis terecht. Dit levert vaak leuke reiservaringen op, maar wat te doen als het tegenovergestelde het geval is? Hoe een avond in de leukste bar van Gran Canaria mij een nieuwe keerzijde van Airbnb toonde.

 

Bar Dany in Puerto de Mogán is elke dag alleen ’s avonds open van negen tot elf. Aan het plafond zijn enkele lichtslieren bevestigd die afwisselend neonblauw en -groen knipperen, aan de muur hangen stoffige sombrero’s. Alle stoelen in het café zijn voorzien van een rood fleecedekentje van Ikea. Op het prikbord naast de kleine bar prijken verschillende foto’s, voornamelijk uit de jaren 80 aan de verkleuringen te zien. ‘Kijk, dat is de vader van het stel, hij heeft tien kinderen bij drie verschillende vrouwen.’ Karl wijst op een oudere man in een roze T-shirt die gitaar speelt en zingt met twee compagnons, waarvan een dus zijn zoon blijkt te zijn. Het is onze derde avond op Gran Canaria, en hier zitten we dus, in Bar Dany – verreweg de minst toeristische plek van het dorpje – te luisteren naar live uitgevoerde Spaanse hitjes.

Karl, onze Airbnb-host, is een joviale, oudere man die net iets te enthousiast is over zijn gasten: drie jonge vrouwen die te beleefd zijn om hem te laten weten dat ze vooral tijd met elkaar willen doorbrengen. De eerste dag wil hij met ons eten en eindigden we in Bar Dany, de tweede dag brengt hij ons rozen en de derde dag komen we hem ondanks een vluchtpoging weer tegen in de bar.

 

 

Het licht in de hal van de wc is felblauw. Terwijl ik mij afvraag in hoeverre het drugslicht noodzakelijk is in dit toeristenoord voor gepensioneerden zie ik dat op de wc zelf een harp is gestald, twee trekzakken en een voorraad van veertien zwarte hoeden. Later op de avond wordt de harp nog van stal gehaald, de trekzakken blijven onbespeeld. Wanneer ik terugkom van de wc hoor ik Karl hard roepen ‘Nog een rondje op mijn naam, doe maar hetzelfde!’ en voor ik het weet zit ik met nog een halve liter opgescheept.

Om me heen luisteren de klanten van Bar Dany naar de muziek met hard Spaans gezang van goede kwaliteit. Ondertussen houdt Karl een lulverhaal over landbouw en mijn reisgenoten en ik werpen elkaar blikken toe, terwijl we kleine slokjes nemen van ons bier. Eigenlijk wil ik dansen, maar na de eerste avond – toen Karl erop stond mij en mijn twee metgezellen ten dans te vragen, wat onmogelijk bleek door de omvang van zijn bierbuik – durf ik niet op te staan, bang dat Karl maar al te graag mee wil doen.

 

Karl stond erop mij en mijn twee metgezellen ten dans te vragen, wat onmogelijk bleek door de omvang van zijn bierbuik.

 

Vlak voor mijn trip naar Gran Canaria las ik Backpack Ambassadors van de Amerikaanse historicus Richard Ivan Jobs over reizende jongeren in Europa na de Tweede Wereldoorlog. In zijn werk wijst hij op het verschil tussen mannen en vrouwen in reiscultuur en -ervaring. Ik had er tijdens mijn eigen reizen nog nooit bij stilgestaan, maar de wending die deze avond in Puerto de Mogán zal nemen heeft mij zijn punt laten inzien.

 

In Backpack Ambassadors. How Youth Travel Integrated Europe (2017) bespreekt Jobs de naoorlogse geschiedenis van het backpacken tot het einde van de Koude Oorlog. In dit boek stelt hij dat reizen onder jongeren leidde tot Europese sociale en culturele integratie. Met veel persoonlijke reisverhalen, zoals interviews, dagboeken en memories en aandacht voor jeugdcultuur, films en literatuur, schetst hij een levendige geschiedenis van reizende jongeren, gekoppeld aan enkele grote gebeurtenissen uit de (West-)Europese geschiedenis, zoals de revoluties van 1968

 

Terug naar Bar Dany, waar Richard ineens voor onze tafel staat. Een kennis van Karl en tevens de yogamaster van het dorp. Om zijn nek bungelt een gouden kettinkje met een ankertje eraan, bijpassend bij zijn donkerblauwe blouse met ankertjesprint. Hij blijkt vol tips en wandelroutes te zitten en enthousiast duiken mijn twee reisgenoten op zijn verhalen. Ik versta niet goed wat er wordt gezegd, maar vang wel de vraag van Richard op of mijn twee reisgenoten zussen zijn.

 

Om zijn nek bungelt een gouden kettinkje met een ankertje eraan, bijpassend bij zijn donkerblauwe blouse met ankertjesprint.

 

‘Dat is grappig, mensen denken altijd dat ik en mijn andere reisgenoot zussen zijn’, vertel ik aan Karl. ‘Ik denk door ons krullende haar.’ Voor Karl blijkt dit het moment te zijn om over mijn uiterlijk te beginnen. Hij pakt een lok van mijn haar en raakt mijn gezicht aan, terwijl hij zegt hoe mooi hij mij vindt. ‘HÈ WAT IS DIT NOU, WAT EEN GLUIPERD!’ denk ik van binnen, maar ik ben alleen in staat te glimlachen en weg te kijken. In een poging te vluchten uit deze ongemakkelijke situatie vertel ik Karl dat ik sigaretten ga kopen en werp ik paniekerige blikken naar mijn reisgenoten. Ondertussen probeert Karl een paar keer een arm om mij heen te slaan en raakt hij mijn gezicht nogmaals aan.

Een paar minuten later sta ik met een van mijn reisgenoten in een parkeergarage bij een sigarettenautomaat, kokend van woede. ‘Wat een vieze man!’ roep ik uit. Ik kan niet zo goed bevatten wat er net is gebeurd en waarom ik precies zo boos ben. Want is er eigenlijk wel iets ergs gebeurd? Had ik niet meteen boos moeten worden op Karl en moeten aangeven dat ik niet gediend was van zijn aanrakingen? Eenmaal terug in ons appartementje barst er een discussie los over de situatie, ook omdat Karl op de terugweg wederom op fysieke wijze zijn blijdschap over onze aanwezigheid toonde. MeToo wordt aangehaald, vrienden laten via WhatsApp weten dat we via Airbnb een officiële klacht moeten indienen.

De volgende ochtend besluiten we vooralsnog niks te doen en Karl zo goed mogelijk te ontwijken, ondanks het feit dat hij een verdieping boven ons slaapt. Dit lukt aardig en we genieten van onze laatste dagen in het havenstadje, met een uitbundige dansavond in Bar Dany ter afsluiting – zonder Karl.

Toch blijft er iets knagen. Ik merk dat we in hoofdstad Las Palmas alle drie blij zijn dat we een vrouwelijke Airbnb-host hebben. Was de avond in Bar Dany anders verlopen als ook mannen zich in ons reisgezelschap bevonden? Hadden we toch een klacht moeten indienen? Met als mogelijk gevolg dat Karl misschien wel zijn enige bron van inkomsten zou verliezen? En hoe erg was het nou eigenlijk allemaal? Hoe moet je in een dergelijke situatie handelen? Wij besloten uiteindelijk niks te doen, maar het knagende gevoel is er nog steeds. Een persoonlijke reiservaring kan blijkbaar ook té persoonlijk zijn.

 

Haven puerto de mogán 2
De haven van Puerto de Mogán.