Zeven grote vulkanen staan verspreid over het Noordereiland, Nieuw-Zeeland. Sommige vulkanen slapen al een hele tijd, andere zijn nog actief. Vroeger stonden deze vulkanen gezellig naast elkaar, aldus een legende van de Maori, de oorspronkelijke bevolking van Nieuw-Zeeland. Jaloerse liefde dreef ze uit elkaar.

In het midden van het Noordereiland ligt een gigantisch meer, Lake Taupo. Vroeger stonden rondom dit meer zes goddelijke mannen: Tongariro, Ngauruhoe, Ruapehu, Taranaki, Putauaki en Tauhara. Er stond ook één vrouw: Pihanga. Ze waren geen mensen van vlees en bloed, maar bergen – de Maori geloven dat bergen ooit goden waren. Maar ook goden vallen soms ten prooi aan hun emoties.

Lake Taupo is het grootste meer van Nieuw-Zeeland: het is bijna 50 kilometer lang, meer dan 30 kilometer breed en op sommige punten bijna 200 meter diep. Het meer voorziet Nieuw-Zeelands grootste rivier, de Waikato-rivier, van water en zorgt voor spectaculaire watervallen, de Huka Falls. Aan de noordkant ligt het stadje Taupo, waarnaar het meer vernoemd is. Je kunt er bungeejumpen, skydiven en jetskiën, maar ook (rustig) zwemmen, kayakken en langs het meer lopen.

De bergen mochten elkaar graag. Sommige waren beste vrienden en leken met elkaar vergroeid: Tongariro en Ngauruhoe. Andere waren groot, breed en beschermend: Ruapehu en Taranaki. De twee kleintjes – Tauhara haalt net de 1000 meter, Putauaki niet eens! – waren de grappige gangmakers. En dan was er Pihanga, de slimme schoonheid waar iedereen verliefd op was. Een recept voor ongeluk.

Zoals vaker bij knallende ruzies, wist niemand achteraf meer wat de aanleiding was. Op een avond besloten de zes mannen te strijden om de vrouwelijke schoonheid Pihanga. Dat wat al tijden onder de oppervlakte had gebroeid – en bij vulkanen is dat nogal wat – kwam tot uitbarsting. Er was lava en zwarte rook, er waren vallende rotsblokken en aardbevingen. Niemand weet precies wat er is gebeurd: het zicht van de lucht, de enige neutrale toeschouwer, raakte door de strijd vertroebeld. Uiteindelijk bleek Tongariro de winnaar: hij mocht naast Pihanga staan. Of Pihanga daar blij mee was, vertelt de legende niet.

Tongariro bleek een rancuneuze winnaar en een jaloerse, bezitterige berg. Hij beval zijn oude vrienden afstand te nemen van Pihanga, alleen hij mocht nog bij haar in de buurt zijn. Elke berg kreeg een nacht de tijd om zich te verplaatsen. Bij het aanbreken van de nieuwe dag zouden ze voor altijd moeten blijven waar ze op dat moment stonden.

Ngauruhoe toonde zich een goede, beste vriend. Hij ging iets naar het zuiden, weg van Pihanga, maar bleef bij Tongariro in de buurt. Voor Ruapehu gold hetzelfde.

Putauaki vertrok naar het noorden en bereikte voor zonsopgang bijna de noordkust. Hij vond er snel een nieuwe liefde, Tarawera. Zij had een vurig temperament en is meerdere keren gewelddadig uitgebarsten, maar dat schrok Putauaki niet af. Na de heftige strijd met zijn voormalige vrienden was hij nergens meer bang voor.

Ook Tauhara gehoorzaamde Tongariro en trok weg, zij het langzaam en verdrietig. Hij sleepte zich de nacht door en was bij het ochtendgloren aan de overkant van Lake Taupo. Ver weg genoeg om veilig te zijn, dichtbij genoeg om zijn geliefde Pihanga te kunnen blijven zien.

De laatste berg, Taranaki, was er het ergst aan toe. Ruim 500 meter torent hij boven Tongariro uit, toch had hij zijn meerdere in hem moeten erkennen. Taranaki was woedend en vernederd. Hij trok naar het westen maar kon het niet opbrengen zijn voeten op te tillen. Hij liet een diep spoor na dat zich gelijktijdig vulde met zijn tranen: de Whanganui-rivier. Bij Ngaere vormde zich een groot moeras, omdat hij daar huilend stil had gehouden, verlamd door zijn verdriet. Bij zonsopkomst bevond hij zich bijna bij de oceaan dus daar is hij gebleven, eenzaam en majestueus. Ver van Pihanga. Als hij zich hult in regenwolken, treurt hij opnieuw. Als hij zich in volle glorie in de zon toont, probeert hij haar te verleiden. Met uitbarstingen waarschuwt Tongariro hem regelmatig om niet terug te komen, maar misschien waagt Taranaki toch ooit de weg terug. Of Pihanga dat zou willen, weten we nog steeds niet.


Mount Tongariro is 1967 meter hoog en ligt in Tongariro National Park, ten zuiden van Lake Taupo. Tongariro is actieve vulkaan: de laatste uitbarsting was in 2012. Een van de bekendste wandeltochten van Nieuw-Zeeland voert langs de top: de Tongariro Alpine Crossing. Lees hier onze tips!
Mount Ngauruhoe is 2291 meter hoog en ligt vlakbij Mount Tongariro. Veel mensen zullen Ngauruhoe eerder hebben gezien: het is Mount Doom in de Lord of the Rings-films. Geologisch gezien is het geen vulkaan op zichzelf, maar een tweede vulkanische kegel van Tongariro. Ngauruhoe is actief: de laatste uitbarsting was in 1977. De al eerder genoemde wandeltocht, de Tongariro Alpine Crossing, komt ook langs deze vulkaan. Lees hier meer.
Mount Ruapehu is 2797 meter hoog, de grootste actieve vulkaan van Nieuw-Zeeland en het hoogste punt van het Noordereiland. De laatste uitbarsting was in 2007. De vulkaan ligt in Tongariro National Park en op de hellingen ervan vind je de grootste skipistes van het land. Lees hier meer tips!
Mount Taranaki (ook wel Mount Egmont genoemd) is 2518 meter hoog en ligt aan de westkust, in Egmont National Park. Het is een slapende vulkaan. In de winter kun je er skiën en in de zomer kun je de top beklimmen. Hier lees je onze tips!
Mount Putauaki (ook bekend als Mount Edgecumbe) is 820 meter hoog en ligt in het noorden, in de buurt van Rotorua. Putauaki is te beklimmen en de laatste uitbarsting was meer dan 2000 jaar geleden.
Mount Tauhara is 1088 meter hoog en ligt aan de noordoever van Lake Taupo. Het is een slapende vulkaan. Je kunt Tauhara beklimmen.
Mount Pihanga is 1325 meter hoog en ligt in Tongariro National Park, ten noorden van Mount Tongariro. Het is een slapende vulkaan. Vanwege deze vulkaan barstte de strijd los, maar ze is tegenwoordig amper in het heuvelige landschap te onderscheiden.